Οι τράπεζες ήταν και είναι οι εχθροί των λαών

Οι ιδρυτές των ΗΠΑ δεν αγωνίστηκαν μόνο για την ανεξαρτησία και τη δικαιοσύνη, αγωνίστηκαν επίσης και για μια υγιή οικονομία, απελευθερωμένη από τη τυραννία των μεγάλων τραπεζών.
Benjamin Franklin: «Η φτώχια που προκάλεσαν οι Άγγλοι τραπεζίτες με την επιρροή τους στο κοινοβούλιο, είναι αυτό που προκάλεσε το μίσος εναντίον της Αγγλίας στις αποικίες… αυτό που προκάλεσε την επανάσταση».
John Adams: «Δυο είναι οι τρόποι κατάκτησης και υποδούλωσης ενός έθνους. Ο ένας με το σπαθί, και ο άλλος με το χρέος».
Thomas Jefferson: «Αν επιτρέψει ποτέ ο αμερικανικός λαός στις τράπεζες να ελέγχουν την έκδοση του χρήματος, πρώτα με πληθωρισμό και στη συνέχεια με αποπληθωρισμό, οι τράπεζες και οι επιχειρήσεις που θα αναπτυχθούν γύρω τους θα στερήσουν το λαό από όλη τη περιουσία του μέχρι που μια μέρα, τα παιδιά του θα ξυπνήσουν άστεγα μέσα στην ίδια ήπειρο την οποία εποίκησαν οι γονείς τους».
Thomas Jefferson: «Πιστεύω πως οι τράπεζες αποτελούν μεγαλύτερο κίνδυνο για τις ελευθερίες μας από ότι οι στρατοί… Η δυνατότητα εκτύπωσης χρήματος θα πρέπει να αφαιρεθεί από τις τράπεζες και να δοθεί στη κυβέρνηση, όπου και ανήκει».
Peter Kershaw, συγγραφέας του βιβλίου «Economic Solutions» (1994): «Οι ιδρυτικοί πατέρες αυτής της μεγάλης χώρας δεν είχαν καμιά δυσκολία στο να αντιληφτούν τα σχέδια των τραπεζιτών, και αναφέρονταν συχνά σε αυτούς ως <φίλους του χάρτινου χρήματος>. Μισούσαν ιδιαίτερα τη Τράπεζα της Αγγλίας, και πίστευαν πως ακόμη και αν κερδίζαμε την ανεξαρτησία μας από την Αγγλία και τον Βασιλέα Γεώργιο, ποτέ δεν θα είμαστε ελεύθερο έθνος αν δεν είχαμε και ένα τίμιο χρηματοοικονομικό σύστημα».
Όλοι γνωρίζουν πως οι Αμερικανοί άποικοι επαναστάτησαν κυρίως εξαιτίας του ζητήματος της φορολόγησης τους χωρίς όμως να έχουν δικαίωμα κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης (taxation without representation). Σύμφωνα όμως με τον Benjamin Franklin και άλλους πρωτεργάτες της επανάστασης, ένας όχι ευρέως γνωστός παράγοντας, είναι ο κύριος λόγος της εξέγερσης. Όταν ο Franklin επισκέφτηκε το Λονδίνο το 1764, εξεπλάγη βλέποντας τη μεγάλη ανεργία και εξαθλίωση που έπληττε την εργατική τάξη της χώρας. Όταν ρωτήθηκε πως τα καταφέρνουν στην Αμερική και συγκεντρώνουν χρήματα για να στηρίξουν τα πτωχοκομεία, απάντησε πως «δεν υπάρχουν πτωχοκομεία στις αποικίες, και αν είχαμε, δεν θα υπήρχε κανείς για να μπει μέσα, αφού δεν έχουμε ούτε φτωχούς ούτε και ζητιάνους».

Το 1764, η Τράπεζα της Αγγλίας εξάσκησε την επιρροή της στο Κοινοβούλιο ώστε να ψηφιστεί νόμος, βάσει του οποίου θα ήταν παράνομη η έκδοση χρήματος από πλευράς των αποικιών. Οι άποικοι ήταν υποχρεωμένοι να πληρώνουν όλους τους μελλοντικούς φόρους προς τους Εγγλέζους είτε σε χρυσό είτε σε ασήμι. Όποιος δεν διέθετε αυτά τα σπάνια μέταλλα, θα έπρεπε να τα δανειστεί, με τόκο, από τις τράπεζες.

Μόλις ένα χρόνο μετά, όπως διαπίστωσε ο Franklin, οι δρόμοι της Αμερικής είχαν γεμίσει από άνεργους ζητιάνους, όπως και στην Αγγλία. Η διάθεση του χρήματος είχε ξαφνικά μειωθεί στο μισό, και δεν υπήρχαν πλέον επαρκή ποσά για να πληρωθούν τα προϊόντα και οι υπηρεσίες που παρείχαν αυτοί οι εργαζόμενοι. Για αυτό και σύμφωνα με τον Franklin, η εξαθλίωση που προκάλεσε το τραπεζικό σύστημα, ήταν ο πραγματικός λόγος της επανάστασης των Αμερικανών. «Οι αποικίες θα πλήρωναν με ευχαρίστηση τον μικρό φόρο στο τσάι και σε άλλα προϊόντα, αν η Αγγλία δεν τις στερούσε τα χρήματά τους, κάτι που έφερε την ανεργία και τη δυσαρέσκεια», έγραψε.

Ο πρώτος υπουργός Οικονομίας των ΗΠΑ Alexander Hamilton, έλεγε πως το χάρτινο χρήμα αποτελούσε τα ¾ του συνολικού χρήματος που βρίσκονταν σε κυκλοφορία πριν την επανάσταση. Όταν οι άποικοι δεν μπορούσαν πλέον να τυπώσουν το δικό τους χρήμα, η ποσότητα διαθέσιμου χρήματος ξαφνικά μειώθηκε, οδηγώντας σε γενικευμένη ανεργία, πείνα, και φτώχια.
Συνεπώς, σε αντίθεση με το μεγάλο κραχ του 1930, οι Αμερικανοί της εποχής του 1770, γνώριζαν ακριβώς ποιος ήταν υπεύθυνος για τη κατάντια τους.

Ο ιστορικός Alexander Del Mar έγραφε το 1895 πως η δημιουργία και η κυκλοφορία χρήματος από πλευράς των επαναστατημένων αποικιών μετά την απαγόρευση της από το στέμμα, αποτελούσαν πράξεις σοβαρής απείθειας και ήταν μια τεράστια προσβολή που δεν μπορούσε να συγχωρηθεί…Έτσι, οι αγγλικοί νόμοι της εποχής περί πίστωσης και χρήματος, που η μετέπειτα άγνοια έχει μειώσει τη σημασία τους, και τους έχει βάλει στο περιθώριο ως μια απλή άκαιρη δημοσιονομική πολιτική, στη πραγματικότητα αποτελούν το κριτήριο της επανάστασης. Όμως ήταν και κάτι παραπάνω: Ήταν η ίδια η επανάσταση!
Κάτι παρόμοιο έγραψε και ο Βρετανός ιστορικός John Twells: «Η Αγγλική βουλή στέρησε από την Αμερική το δικό της χρήμα , απαγόρευσε την έκδοση γραμματίων πίστωσης, τα κήρυξε παράνομα, και διέταξε όπως όλοι οι φόροι θα πρέπει να πληρώνονται σε νομίσματα… έτσι επήλθε η καταστροφή στις κάποτε ευημερούσες αποικίες… η δυσαρέσκεια έγινε απελπισία, και μετά έφτασε στο σημείο όπου η ανθρώπινη φύση ξεπηδά και εξεγείρεται…».
Στη πραγματικότητα, οι Αμερικανοί αγνόησαν τη βρετανική απαγόρευση για τη δημιουργία χρήματος και «πέτυχαν τη χρηματοδότηση ενός πολέμου εναντίον μιας υπερδύναμης, χωρίς να διαθέτουν δικό τους σκληρό νόμισμα, και χωρίς να φορολογήσουν το λαό». Και πράγματι, η πρώτη νομοθετική πράξη του νέου κογκρέσου ήταν η έκδοση χάρτινου χρήματος γνωστού ως Continental.

Ο Thomas Paine αργότερα χαρακτήρισε αυτό το νόμισμα ως τον ακρογωνιαίο λίθο της επανάστασης. Και ο Franklin υποστήριζε συνεχώς πως η δυνατότητα της Αμερικής να δημιουργήσει το δικό της χρήμα, οδήγησε στην ευμάρεια, επιτρέποντας τη δημιουργία άφθονης πίστωσης, με χαμηλά επιτόκια, και χωρίς να χρειάζεται να πληρώνονται τόκοι σε ντόπιους ή ξένους τραπεζίτες.

Αυτή η δυνατότητα της Αμερικής και των 50 επί μέρους πολιτειών της να δημιουργούν πίστωση έχει χαθεί και έχει περάσει στα χέρια των ιδιωτών τραπεζιτών. Η μερίδα του λέοντος των δανεισμών σήμερα, γίνεται από ιδιωτικές τράπεζες, και έτσι αντί να μπορεί η κυβέρνηση να δημιουργεί δικό της χρήμα χωρίς να χρωστά τόκους, χρωστάει άπειρα τρισεκατομμύρια σε κάποιες εμπορικές τράπεζες.
Η Αμερική μπορεί να κέρδισε τον πόλεμο της ανεξαρτησίας, αλλά έχασε έκτοτε ένα από τα βασικά για τα οποία πολέμησαν οι πολίτες της: την ελευθερία της δημιουργίας χρήματος, αντί να χρειάζεται να εκλιπαρούν για πίστωση τις ιδιωτικές τράπεζες με απαράδεκτα μάλιστα επιτόκια.

Η νομικός Ellen Brown, που γράφει για τα οικονομικά, προσπαθεί μάταια να κάνει τους Obama, Swhwarzenegger, και λοιπούς πολιτικούς να ακούσουν, πως ο μόνος τρόπος για να ξεφύγουμε από την οικονομική κρίση είναι να σταματήσουμε να πληρώνουμε τόκους στις ιδιωτικές τράπεζες για τη δημιουργία χρήματος, και να επιστρέψουμε στο σύστημα της κρατικής έκδοσης γραμματίων, με το οποίο οι σοφοί ιδρυτές της χώρας δημιούργησαν πλούτο, και κέρδισαν την ανεξαρτησία της από τους καταπιεστές της. Αντί οι ΗΠΑ να γίνουν πιο δημοκρατικές και μια καπιταλιστική οικονομία ελεύθερης αγοράς, μετατράπηκαν σε μια κλεπτοκρατία, μια ολιγαρχία, μια μπανανία, μια φασιστική πολιτεία που λειτουργεί χωρίς τη συναίνεση των πολιτών της.

Ο γιατρός των φτωχών παιδιών

Τα τελευταία έντεκα χρόνια έχει δώσει ζωή σε 9.000 παιδιά σε ολόκληρο τον κόσμο.

Μοναδική του αμοιβή, το χαμόγελο που ξαναγεννήθηκε στα χείλη τους.

Ο καρδιοχειρουργός Αυξέντιος Καλανγκός, ο καλύτερος μαθητής του Μαγκντί Γιακούμπ, αποτελεί ένα ζωντανό μήνυμα ελπίδας ότι η ανθρωπιά δεν έχει χαθεί.

Το όνομά του έχει συνδεθεί με τη σωτηρία πολλών καρδιοπαθών στο Λίβανο, στη Γεωργία, στη Σερβία, στην Κύπρο, στην Ινδία, στο Μαρόκο, στην Αλγερία, στο Μαυρίκιο, στη Μοζαμβίκη, στην Ερυθραία, στο Κιργιστάν, στη Μαδαγασκάρη, στη Βενεζουέλα, στην Ουκρανία και στην Μποτσουάνα.

Ο Ελληνας καρδιοχειρουργός Αυξέντιος Καλανγκός δεν απέκτησε τυχαία τον τίτλο του «γιατρού των φτωχών παιδιών».

Στα 23 του αποφοίτησε από την Αμερικανική Ιατρική Σχολή της Κωνσταντινούπολης και στα 40 του έγινε τακτικός καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης. Αργότερα ήταν ο καλύτερος μαθητής του κορυφαίου καρδιοχειρουργού Μαγκντί Γιακούμπ.

Ιδρυτής του φιλανθρωπικού ιδρύματος «Καρδιές για όλους», ο Έλληνας γιατρός από την Πόλη μαζί με την ομάδα του δεν κάνει τίποτα άλλο από το να χειρουργεί καθημερινά δωρεάν όλα τα παιδιά στις φτωχές συνοικίες του κόσμου, μόνο και μόνο για να ξαναδεί το χαμόγελο στα χείλη τους.

«Μπορεί να ακουστεί κοινότυπο, αλλά είναι αλήθεια: η μόνη μου ανταμοιβή είναι το χαμόγελο των παιδιών που έχω σώσει και η χαρά που νιώθουν οι οικογένειές τους. Αυτά μου αρκούν» λέει περήφανος μιλώντας στην «Espresso».

Ζει στην Υεμένη, αλλά οπουδήποτε στο κόσμο κι αν τον χρειαστούν, δηλώνει παρών. Δουλεύει δεκαοχτώ ώρες τη μέρα, όμως όπως λέει δεν κοιτάει ποτέ το ρολόι του: «Στην Υεμένη, που είναι η βάση μου, χειρουργώ κάθε μήνα περίπου σαράντα με πενήντα περιστατικά.

Οταν ταξιδεύω για φιλανθρωπικό σκοπό, είμαι ικανός να χειρουργήσω περίπου πενήντα περιστατικά μέσα σσε δέκα μέρες, για να αυξήσω τον αριθμό των παιδιών που περιμένουν μήνες και χρόνια να υποβληθούν σε επέμβαση.

Υπερβαίνω τις δυνάμεις μου. Δουλεύω περίπου δεκαοχτώ ώρες την ημέρα και τα Σαββατοκύριακα».

«Πιστεύω στον Θεό»

Ο πρώτος άνθρωπος που του έδειξε το δρόμο της φιλανθρωπίας ήταν -όπως μας αποκαλύπτει ο ίδιος- ο πατέρας του, κορυφαίος παθολόγος στην Κωνσταντινούπολη: «Από τα παιδικά μου χρόνια θυμάμαι ότι ο πατέρας μου μου έλεγε να αφουγκράζομαι τον πόνο των ανθρώπων και ειδικά αυτών που ζούνε στη φτώχεια».

Τον ρωτάμε αν πιστεύει στον Θεό. Αν έχει κάποια βάση αυτό που λέμε όταν κινδυνεύει κάποιος δικός μας άνθρωπος: «Ο Θεός να βάλει το χέρι του».

Η απάντησή του είναι αφοπλιστική: «Πρέπει να ξέρετε πως κάθε φορά που χειρουργώ πάνω από το χειρουργικό τραπέζι δεν κάνω τίποτα άλλο από το να επικαλούμαι τον Θεό». Και συνεχίζει συγκινημένος: «Αμέσως μετά, όταν όλα πάνε καλά, σε κάθε ευκαιρία θαυμάζω το έργο του Θεού πάνω σε μας τους ανθρώπους. Ναι, λοιπόν, πιστεύω στον Θεό. Άλλωστε, ο παππούς μου ήταν ιερέας».

Ερχεται όμως κάποια στιγμή στη ζωή, όπως μας λέει ο κ. Καλανγκός, που όλοι οι άνθρωποι νιώθουν πως κάποια πράγματα είναι υπεράνω των δυνάμεών τους: «Θυμάμαι πριν από εννιά χρόνια είχα χειρουργήσει ένα δύσκολο περιστατικό στη Μοζαμβίκη.

Ενα παιδί 3 ετών με καρδιακή ανεπάρκεια, το οποίο όμως απεβίωσε τρεις ημέρες μετά την επέμβαση και ενώ νοσηλευόταν στην εντατική μονάδα. Οταν πήγα να συζητήσω τις αιτίες του θανάτου με τη μητέρα του, έμαθα έκπληκτος ότι αυτή η γυναίκα ήταν έγκυος 7 μηνών και μόλις πριν από δύο μήνες είχε χάσει και τον σύζυγό της.

Είχε, λοιπόν, πουλήσει τα πάντα για να μπορέσει να μεταφέρει το άρρωστο παιδί της από το χωριό στην πρωτεύουσα, στο ιατρικό μας κέντρο, ενώ ταυτόχρονα την είχαν εγκαταλείψει φίλοι και συγγενείς. Το κλάμα και ο πόνος αυτής της γυναίκας που δεν είχε χρήματα ούτε για να θάψει το παιδί της με έκαναν να καταλάβω, με τον πιο σκληρό τρόπο, τι σημαίνει ζωή.

Της έδωσα αμέσως όλα μου τα χρήματα, όλο μου το μισθό και ζήτησα από τον διευθυντή του ιατρικού κέντρου να της δώσει δουλειά στο μαγειρείο της μονάδας, όπως και έγινε. Σήμερα είναι ευτυχισμένη. Γέννησε τελικά δύο παιδάκια και συνεχίζει μέχρι σήμερα να δουλεύει στο ίδιο κέντρο.

Είναι αυτές οι συνθήκες στις χώρες του Τρίτου Κόσμου που μου δίνουν την εντύπωση πως ορισμένα πράγματα εξακολουθούν να είναι "υπεράνω των δυνάμεών μου", όμως ποτέ δεν λυγίζω.

Βέβαια, για να αλλάξουν οι συνθήκες ζωής και το βιοτικό επίπεδο σε αυτές τις χώρες πρέπει οι μεγάλες δυνάμεις να δουν διαφορετικά τις αιτίες της φτώχειας».

Η ευτυχία της προσφοράς

Παρά το γεγονός ότι έχει βραβευτεί δεκάδες φορές από διεθνείς οργανισμούς και ιδρύματα, όπως ο ίδιος λέει, δεν έχει αλλάξει ούτε στο ελάχιστο τις συνήθειές του και το χαρακτήρα του: «Σας λέω μετά λόγου γνώσεως πως όλα αυτά τα χρόνια όσο ακριβώς προχώρησα σε επιστημονικό και σε φιλανθρωπικό επίπεδο, άλλο τόσο προσπαθώ να είμαι ταπεινός, και αυτό είναι το μεγαλύτερο ιδανικό στη ζωή».

Τι κι αν έχει θυσιάσει το χρόνο του και την οικογενειακή του ζωή; Εκείνο που έχει σημασία -όπως λέει- είναι να είσαι χρήσιμος για τον διπλανό σου. Αυτό προσπαθεί να μεταλαμπαδεύσει και στα δύο παιδιά του - τις ελάχιστες ώρες που είναι κοντά τους.

Ομως, ο Αυξέντιος Καλανγκός δεν έχει μόνο τον Κωνσταντίνο και τον Αλέξανδρο.

Εχει σαν παιδιά του 9.000 φτωχά αγγελούδια που δεν είχαν πρόσβαση στη δημόσια και δωρεάν υγεία των χωρών που ζούσαν, στα οποία χάρισε αφιλοκερδώς το δικαίωμα να αναπνέουν και να μπορεί η καρδούλα τους να χτυπάει κανονικά. 

Συνεχιστές του φιλανθρωπικού και του επιστημονικού έργου του ευτυχώς -όπως λέει- υπάρχουν, κι είναι όλοι

ΑΝ ΡΩΤΗΣΟΥΜΕ  1000 ΑΤΟΜΑ ΟΛΟΙ ΞΕΡΟΥΝ ΤΗΝ ΜΕΝΕΓΑΚΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΖΟΥΛΙΑ ΕΝΩ ΤΟΝ ΣΩΤΗΡΑ ΓΙΑΤΡΟ ΔΕΝ ΤΟΝ ΞΕΡΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ

Αυτές είναι οι αξίες μας και οι αρχές μας ,διότι

ΕΙΜΑΣΤΕ Η ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ ΤΙΠΟΤΑ